Mijn jaar in Australië
Op mijn 17e heb ik een jaar in Australië gewoond. Ik woonde een groot deel van dat jaar bij een Australisch gezin met vijf kinderen en ging daar naar school. Compleet met schooluniform, plooirok top op de knie, hoed en stropdas. In dat jaar heb ik ook een mooie rondreis gemaakt. In die tijd bestond e-mail, Facebook en Whatsapp nog niet. Bellen was niet te betalen. Dozen vol handgeschreven brieven heb ik ontvangen in dat jaar en ook geschreven. Ondanks ups en downs in dat jaar, had ik het niet willen missen.
Ik ben in het gezin opgenomen als een extra dochter.

Een warme vriendschap voor het leven is ontstaan.
Afgelopen week waren mijn gastouders weer in Nederland. Wat was het fijn om ze weer te zien, spreken en knuffelen! We pakten het contact weer op alsof je elkaar gisteren nog hebt gezien en gesproken. Het is de laatste jaren veel makkelijker om op de hoogte te blijven van elkaars leven door sociale media. Ik vind het bijzonder om te ervaren hoe verbonden onze families met elkaar zijn.

Grenzeloos geven
Ik vind het nog steeds bijzonder hoe belangeloos ze mij hebben opgenomen in het gezin. Zonder enige vergoeding heb ik bijna een jaar bij ze gewoond. Ik at mee, had een bed boven mijn hoofd en mocht ik mee met uitstapjes.

Vanzelfsprekend heb ik in dat jaar mijn handen uit de mouwen gestoken. In een gezin met vijf kinderen tussen de 14 en 3 jaar oud is er altijd wat te doen. De was bijvoorbeeld. (Al moet ik eerlijk bekennen dat ik het strijkijzer na dat jaar plooirokken en schooluniformen strijken niet meer heb aangeraakt. Tenzij het echt niet anders kon).

Ontvangen valt niet altijd mee
Ook dit keer hadden ze allemaal lieve cadeautjes meegenomen voor ons. Met zorg en aandacht uitgezocht. De afgelopen dagen wilde ik als we op stap waren de rekeningen betalen. En ik wilde graag een persoonlijk cadeautje teruggeven. Dat was lastig voor ze. Het lukte ze (bijna) niet om dat aan te nemen.

Ik merkte bij mezelf hoe ingewikkeld ik dat vind. Het maakt een vrije uitwisseling in geven en ontvangen lastig. Ze hebben zoveel voor mij gedaan, dat ik het fijn vind om wat terug te kunnen geven.

Gisteravond heb ik ze na een dag Amsterdam weer naar Schiphol gebracht en op dit moment zijn ze onderweg naar Brisbane.

Als jij kunt ontvangen, maakt dat ook de gever blij
Op de terugweg in de auto werd ik me weer bewust hoe fijn het is als de ontvanger van een cadeautje, dat aan kan nemen.

Hoe is dat voor jou? Ben jij van nature een gever? Of kun jij ook een cadeautje van de ander ontvangen.

Als jij kunt ontvangen, maakt dat ook de gever blij.

Ik wens je een hele fijne dag!

Hartelijke groet,

Aike